Za nami kolejny rok. Choć ostatnie tygodnie przed Świętami Bożego Narodzenia i Sylwestrem dłużyły się niemiłosiernie, odnoszę wrażenie, że ostatnie 12 miesięcy przeszło naprawdę szybko. Był to dla mnie naprawdę udany rok. Mimo, że oczywiście nie wszystko poszło po mojej myśli, przeżyłem wiele bardzo miłych chwil, które pozostaną w moich wspomnieniach. Zajmowałem się wieloma rzeczami, realizowałem się w kilku ciekawych hobby, ale nie zapominałem o pirotechnice. Starałem się codziennie wchodzić na forum (miałem tylko jedną, tygodniową przerwę), ale nawet najciekawsze wątki poruszane na czacie nie były w stanie podarować mi choćby namiastki sylwestrowego klimatu. Oczekiwanie się jednak opłaciło. Zaraz po Wigilii przeniosłem swój kompletny zestaw fajerwerków do pokoju. Zrobiłem to tak późno, aby widok fajerwerków mi nie "spowszedniał" i dla zachowania tego obrazka dla ostatnich dni grudnia. Dzień 30 grudnia spędziłem dość leniwie. Prócz wieczornego spotkania ze znajomymi nie wychodziłem z domu i oddawałem się biernemu wypoczynkowi. Postanowiłem powstrzymać się od wszelkich czynności związanych z używaniem fajerwerków aż do Sylwestra, jednak kiedy nastał wieczór, a na zewnątrz zaczęły rozbłyskiwać sztuczne ognie nie mogłem nie myśleć o niezwykłym dniu, który miał nadejść już nazajutrz. Późnym wieczorem dokładnie obejrzałem wszystkie swoje fajerwerki, przeczytałem opisy efektów i uwieczniłem je na zdjęciach, a następnie przez chwilę powspominałem w myślach mijający 2016 rok. Położyłem się spać dosyć wcześnie, ale zaśnięcie tej nocy nie było dla mnie rzeczą oczywistą. Byłem bardzo podekscytowany, nie mogłem oderwać myśli od atrakcji ostatniego dnia roku. W ogóle nie czułem potrzeby zaśnięcia, toteż spróbowałem wmawiać sobie, iż nazajutrz nie czeka mnie nic niezwykłego, a do Sylwestra jest jeszcze dużo czasu. Uporczywe powtarzanie tej myśli odniosło pożądany skutek. Nie spałem jednak nazbyt głęboko, ponieważ budziłem się trzy razy. Za czwartym razem nie wytrzymałem i wstałem z łóżka. Przez okno zauważyłem, że niebo powoli zaczyna zmieniać kolor. Była 6:20. Z ciekawości sprawdziłem temperaturę, która wynosiła minus 8 stopni. Mimo zimna byłem rozgrzany na samą myśl o dniu, który właśnie się zaczyna. Po upływie godziny, którą wykorzystałem na rozmyślanie o tym, co miało nastąpić, było już na tyle jasno, że mogłem wyraźnie zobaczyć swoje "zabawki". Otworzyłem pierwszą paczkę petard, aby symbolicznym strzałem Piccolo rozpocząć dzień pełen przygód. Spostrzegłem, że do paczki dołączona była draska (jak mogłem tego wcześniej nie zauważyć!), zatem przy jej użyciu pozbyłem się pierwszej petardy. Wybuchła dokładnie o godzinie 7:37 (kojarzy się z niezawodnym modelem samolotu ). Następnie odpaliłem jeszcze dwie petardy Explosive I. Zdarzyła się bardzo ciekawa rzecz, bowiem przy wybuchu jednej z nich, ku niebu wystrzeliło bardzo ładne, idealnie równe kółko z dymu, które wzbiło się na wysokość 10 metrów. Najprawdopodobniej właśnie ta petarda obudziła moją rodzinę. Ktoś odpowiedział z daleka podobnym wystrzałem. Zjadłem pożywne śniadanie i włączyłem telewizor, licząc na ciekawe materiały dotyczące pirotechniki. Niczego takiego jednak nie widziałem. W międzyczasie wzeszło Słońce, które oświetliło całe otoczenie, łącznie ze znajdującym się obok mojego domu polem, na którym zawsze odpalam fajerwerki. Miałem wielką ochotę rozpocząć zabawę, ale zabrakło mi energii do wyjścia. Po trudnej nocy nie byłem ani trochę wypoczęty, wyglądałem również - mówiąc delikatnie - nienajlepiej. Postanowiłem więc chwilę się zdrzemnąć. Po około 40-minutowym wypoczynku czułem się nieporównywalnie lepiej. Uśmiechałem się sam z siebie. Bez zwlekania wyjąłem z szafy plecak, po raz ostatni spojrzałem na swoje fajerwerki ułożone równo obok siebie, po czym spakowałem petardy, przebrałem się i wyszedłem na pole (lub na dwór, jak kto woli). Dochodziła godzina jedenasta. Pogoda była jak wyjęta z marzeń. Na ziemi leżała cienka warstwa śniegu, która nie utrudniała poruszania się, ale stwarzała charakterystyczny, sylwestrowy "klimat". Na niebie nie było ani jednej chmury, a nienaganną przejrzystość powietrza zakłócały jedynie smugi kondensacyjne, wytwarzane przez przelatujące raz za razem szerokokadłubowe samoloty. Było ciepło, temperatura nieznacznie przekroczyła zero stopni. Otworzyłem plecak i ułożyłem wszystkie opakowania z petardami na parapecie okna od piwnicy. Strzelanie rozpocząłem lekkimi petardami pokroju Piccolo i Explosive I, planowałem stopniowo przechodzić do większych ładunków. Na podwórzu apartamentowca graniczącego z moją działką bawiła się grupka dzieci z rodzicami. Nie myślałem, że tego dnia używanie petard będzie komukolwiek przeszkadzać, ale po jakimś czasie usłyszałem głośne: "Ludzie, przestańcie strzelać, północy jeszcze nie ma!" Z jednej strony miałem świadomość, że tego dnia wolno strzelać niezależnie od godziny, jednak aby nie psuć sobie relacji z sąsiadami, zdecydowałem nie odpalać jeszcze większych petard i poczekać aż sąsiedzi wrócą do mieszkań. Stało się to dosyć niedługo, ale w międzyczasie zdążyłem pozbyć się połowy paczki Explosive I, pobawić się z psem (Saba w ogóle nie boi się huku, towarzyszy mi dzielnie w każdego Sylwestra), trochę pojeździć i przygotować stanowiska do odpalania fajerwerków (cegły). Kiedy nikt już się nie czepiał, rozpocząłem odpalanie trójkątnych petard od Jorge oraz FP3 Small. Oba rodzaje petard pozytywnie zaskoczyły mnie swoją mocą. Około 12:30 wróciłem do domu, aby się ogrzać i posilić. Nie wracałem jednak od razu na podwórko, lecz na chwilę usiadłem przed komputerem, aby poudzielać się trochę na forum, sprawdzić różne strony, poczytać podsumowania 2016 roku i posłuchać muzyki. Następnie podłączyłem telefon i aparat do ładowania i zająłem się innymi czynnościami, w tym opowiadaniem rodzicom o tym, co zobaczą. W domu przebywałem do około 15:20. O tej porze Słońce zaczęło zachodzić, wyszedłem więc na dwór, aby zaobserwować i uwiecznić na zdjęciu początek Nocy Sylwestrowej. Kiedy tylko Dzienna Gwiazda ukryła się za horyzontem, odpaliłem karabinek Lady Cracker. W okolicy dało się usłyszeć coraz więcej wystrzałów. Gdzieś niedaleko ktoś odpalał gwiżdżące rakietki z hukiem (koniecznie muszę takie kupić w tym roku!). Ten dźwięk to muzyka dla moich uszu, toteż zrelacjonowałem całą atmosferę koledze piropiotr223. Zacząłem odpalać mocniejsze petardy, w tym słynne Super Crackery. Po kilkunastu minutach do moich rodziców przyszli na chwilę goście z życzeniami, zatem ponownie wstrzymałem się od hałasowania najgrubszą artylerią, by ich zbytnio nie straszyć. Na niebie zauważyłem pierwsze rozbłyski, pochodzące z rakiet. Huk ulegał stopniowemu natężeniu i nawet trudno było zauważyć, że zrobiło się ciemno. Wróciłem do domu po latarkę i zapaliłem lampy w ogrodzie, by lepiej widzieć wszystko na moim "poligonie". Wtedy zacząłem się wspaniale bawić. W ruch poszły wszystkie petardy, zacząłem strzelać z takim natężeniem, by pokazać kto rządzi w mojej dzielnicy. Wprawdzie zdarzył się jeden niewypał (FP3), ale poza tym wszystko przebiegało zgodnie z planem. Odpowiadać zaczęła mi najbliższa okolica i po chwili z podwórka sąsiada wystrzeliła pierwsza wyrzutnia - nic specjalnego, ale bardzo miła dla oka piromaniaka. Kiedy ściemniło się już na dobre, a pierwsza gwiazdka (Wenus) jarzyła już jasno nad południowym horyzontem, odpaliłem pierwszy kolorowy ładunek (single shot-a z wyrzutni Magma). Gdy nad moim domem rozbłysła zielona piwonia, stężenie "sylwestrowego klimatu" stało się już bardzo wysokie. Strzelanie trwało jeszcze kilkadziesiąt minut, lecz po odpaleniu sporej ilości wyrobów pirotechnicznych pojawił się problem. Zapalniczka odmówiła mi posłuszeństwa. Próbowałem ogrzać ją w dłoniach, a następnie zaniosłem ją do domu, z nadzieją że z powrotem wszystko będzie dobrze. Ja sam musiałem radzić sobie zapałkami. Strzelanie nie trwało już jednak zbyt długo. Około godziny 18:40 wróciłem zmarznięty do domu na pyszną, bardzo dużą i rozgrzewającą kolację, po której obejrzałem program informacyjny i sprawdziłem "stan zdrowia" zapalniczki. Niestety, nie działała. Wykonałem szybki telefon do przyjaciela i spróbowałem poradzić sobie z tym małym urządzeniem. Niestety, bez sukcesu. Starałem się jednak nie psuć sobie świątecznego nastroju i zasiadłem przy oknie, by podziwiać efekty fajerwerków odpalanych przez mieszkańców mojego miasta. Po chwili usłyszałem wyjątkowo głośne huki, a do mojego pokoju wpadło białe światło. Prędko pobiegłem do sąsiedniego pomieszczenia. Okazało się, że ktoś w moim sąsiedztwie rozpoczął zabawę. Naliczyłem 36 strzałów. To nie był jednak koniec. Po chwili w niebo poszła kolejna i kolejna wyrzutnia - łącznie cztery, wszystkie o dużej liczbie strzałów. Szkoda, że nie widziałem ich efektów w całości, ponieważ dach sąsiedniego apartamentowca mi je zasłonił. W tym samym miejscu kilka dużych wyrzutni zostało odpalonych również o północy, więc chyba jednak nie rządzę w swojej dzielnicy . Chwilę później silne huki odezwały się też z drugiej strony, tym razem mogłem podziwiać efekty w całej okazałości. Nie mogłem pozostać dłużny i po chwili wróciłem na dwór z single shot-ami i najmocniejszymi petardami. Strzelanie było tak miłe, że nawet nie zdawałem sobie sprawy, iż jest już godzina 21:30. Wróciłem wtedy do domu, gdzie pozostałem aż do ostatniego, głównego strzelania. Zasiadłem przed telewizorem i oglądałem sylwestrową transmisję z Zakopanego, a następnie podszedłem do okna i podziwiałem odpalane fajerwerki, słuchając przy tym muzyki. Wybrałem muzykę tych gatunków i wykonawców, których "odkryłem" w mijającym roku i przypomniałem sobie swoje ulubione kawałki. W okolicy ktoś odpalał duże rakiety. Kiedy nadeszła godzina 23:00, zerwałem ze swoich wyrzutni osłony lontów i wierzchnie folie, po czym napisałem na forum że wychodzę strzelać i przygotowałem skrzynkę, do której włożyłem wyrzutnie. Jedna skrzynka nie wystarczyła, zresztą ledwie mogłem to wszystko unieść (całe szczęście, że jestem w dobrej formie). Na koniec poszedłem jeszcze do pokoju, gdzie na biurku spoczywała zepsuta zapalniczka. Wtedy chyba stał się cud. Zaczęła działać! Szczęśliwy i podekscytowany wyszedłem strzelać. Zabawę rozpocząłem wcześniej niż rok temu, aby zdążyć do domu na noworoczne odliczanie. Na wstępie odpaliłem pięć single shot-ów z Magmy, po czym w ruch poszły wyrzutnie w kolejności od najmniejszej do największej. Wrażenia z zabawy znajdziecie w odpowiednim wątku. Strzelanie zakończyłem o godzinie 23:50. Szybko wróciłem do domu i rozpocząłem ostatnie przygotowania do powitania Nowego Roku. Obejrzałem końcówkę występu Zenka i udałem się do pokoju, z którego mam najlepszy widok na fajerwerki. Zauważyłem coś ciekawego. Mimo, że do północy pozostawało jeszcze tylko pięć minut, wystrzałów i efektów było naprawdę niewiele. Wszystko zmieniło się dopiero o 23:59, kiedy niebo po prostu eksplodowało. W ostatniej minucie starego roku zdążyłem jeszcze wysłać życzenia osobie, na której mi zależy, po czym zacząłem uroczyste odliczanie razem z telewizyjną Dwójką. Rozpoczął się dziewiętnasty rok mojego życia. W radosnym nastroju podziwiałem wielobarwne eksplozje na całym niebie, bliskie i dalekie. Zauważyłem zmianę jakościową. Na niebie pojawiło się mało rakiet, wystrzeliło za to mnóstwo wyrzutni, w tym wiele baterii kątowych. Ktoś w moim mieście odpalił wyrzutnię 2'', która szalenie mi się spodobała. Widowisko trwało naprawdę długo, aż do godziny 0:20-0:25. Dla porównania, w 2016 roku dziesięć minut po północy było już po wszystkim. Po zakończeniu tego niezwykłego spektaklu oglądałem jeszcze telewizyjną transmisję z Zakopanego, a jeszcze później podziwiałem piękne, rozgwieżdżone, ponadczasowe niebo i dzieliłem się wrażeniami z innymi. Mój Sylwester skończył się o godzinie 3:00, kiedy poszedłem spać. Kiedy zbudziłem się o godzinie 9:30, było mi trudno przyzwyczaić ozy do światła dziennego, wszystko było takie jasne i dziwne . To był wspaniały i niezapomniany Sylwester. Warto było na niego czekać i jestem przekonany że warto czekać przez dwanaście miesięcy na kolejny taki dzień. Może to długo, ale damy radę. Ten rok będzie bardzo przyjemny i udany, jeśli będziemy wiedzieć, co z nim zrobić. Pozdrawiam wszystkich, którzy przeczytali to w całości, to chyba najdłuższy post na forum Capodanno (Piotrek)