Cała aktywność

Firma, która kupuje i odpala profesjonalne fajerwerki, potrzebuje pozwolenia wojewody. Wyjaśniamy, kto może je dostać, jakie dokumenty trzeba zebrać, czym różni się pozwolenie z prawem magazynowania od pozwolenia bez niego i jakie obowiązki ma firma po jego uzyskaniu. Kiedy firma potrzebuje pozwolenia? Nabywanie, przechowywanie i używanie materiałów wybuchowych wymaga pozwolenia (art. 9 ust. 1 ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego). Bez pozwolenia można kupować i używać tylko wyroby klas F1–F3, T1 i P1 (art. 9 ust. 2). Profesjonalne wyroby F4, T2 i P2 wymagają więc pozwolenia. Pozwolenie dostaje firma (przedsiębiorca) albo jednostka naukowa, nie osoba prywatna (art. 2 ust. 1). Wyroby z pozwoleniem kupuje się tylko od firmy, która ma koncesję na obrót materiałami wybuchowymi (art. 8). Firma z koncesją MSWiA na obrót lub wytwarzanie nie potrzebuje osobnego pozwolenia, jeśli ma odpowiednie pomieszczenia i pracowników. Musi wtedy zawiadomić wojewodę (art. 9 ust. 3 i 4). Koncesję opisujemy w artykule Koncesja MSWiA na handel profesjonalnymi fajerwerkami – co trzeba wiedzieć. Pracować z wyrobami mogą tylko osoby z zaświadczeniem pirotechnika (art. 19), opisanym w artykule Jak zdobyć uprawnienia pirotechnika? Szkolenie, egzamin i wymagania krok po kroku. Za nabywanie, przechowywanie lub używanie wyrobów pirotechnicznych bez wymaganego pozwolenia grozi do 3 lat więzienia (art. 63c), a sąd orzeka przepadek wyrobów (art. 64). F4 a 1.3G i 1.4G – dwie różne klasyfikacje F4 to kategoria wyrobu pirotechnicznego, określona przez producenta (art. 62c). Oznaczenia 1.3G czy 1.4G to kody klasyfikacyjne z umowy ADR o przewozie towarów niebezpiecznych: podklasa i grupa zgodności. Choć pochodzą z przepisów transportowych, ustawa używa ich też przy pozwoleniu. We wniosku i w pozwoleniu każdy wyrób podaje się z nazwą handlową, numerem UN i kodem klasyfikacyjnym (art. 15 ust. 1 pkt 4), a od podklasy zależy, ile wolno trzymać w magazynie. Kto wydaje pozwolenie, ile to kosztuje i trwa? SprawaJak jest Kto wydajewojewoda właściwy dla siedziby firmy (art. 10 ust. 1); przed decyzją pyta o opinię komendanta wojewódzkiego Policji (art. 10 ust. 4) Opłata skarbowa82 zł za wydanie pozwolenia, płatne przy złożeniu wniosku (tak podają urzędy wojewódzkie) Czaswedług Kodeksu postępowania administracyjnego: do miesiąca, w sprawach skomplikowanych do dwóch. Dłużej trwa zwykle zebranie opinii i zaświadczeń przed złożeniem wniosku. Ważnośćbezterminowo (art. 15 ust. 2) Zmianyzmianę danych z pozwolenia zgłasza się w ciągu 7 dni (art. 15 ust. 2a); zmiana zakresu wymaga nowego pozwolenia (art. 9 ust. 1a) Odwołaniedo ministra właściwego do spraw gospodarki, za pośrednictwem wojewody, w 14 dni (art. 17 ust. 4, KPA) Opłata skarbowa to jedyny koszt ustalony ustawą. Opinię o warunkach technicznych firma zamawia i opłaca sama (art. 12 ust. 2), według cennika instytutu. Wymagania wobec firmy Wymagania zależą od formy prawnej (art. 11): WymaganieJednoosobowa działalnośćSpółka Wykształcenie co najmniej średnie lub średnie branżowetak– Pełna zdolność do czynności prawnychtakoświadczenia członków zarządu, prokurentów i pełnomocników (art. 14 ust. 2 pkt 3) Orzeczenie lekarskie i psychologiczne (odnawiane co 5 lat, art. 13)tak– Niekaralność za każde umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i brak toczącego się postępowaniatak– Brak wpisu w Krajowym Rejestrze Zadłużonychtaktak Opinia o warunkach technicznych i organizacyjnych (art. 12)taktak Zatrudnienie osób z zaświadczeniem pirotechnika (art. 19)taktak Wymóg niekaralności dla właściciela firmy jednoosobowej jest szerszy niż dla pracownika-pirotechnika. Pracownika dyskwalifikują tylko niektóre przestępstwa umyślne (art. 19 pkt 4), a właściciela każde przestępstwo umyślne, a nawet toczące się postępowanie. Wniosek krok po kroku Wniosek składa się na urzędowym wzorze (rozporządzenie z 21.10.2019 r.), który urzędy wojewódzkie udostępniają na swoich stronach. We wniosku zaznacza się, czego dotyczy (nabywanie, przechowywanie, używanie), i podaje: dane firmy, a przy spółce także dane członków zarządu, prokurentów i pełnomocników; cel nabycia i zakres prac, np. pokazy pirotechniczne; warunki i miejsce przechowywania albo informację, że firma nie ma obiektów do przechowywania; rodzaj i ilość wyrobów na rok: nazwa handlowa, numer UN, kod klasyfikacyjny ADR, ilość z jednostką miary. Załączniki (art. 14 ust. 2) dokumenty o formie prawnej firmy, np. umowa spółki; oświadczenie wskazujące członków zarządu, prokurentów i pełnomocników oraz ich oświadczenia o pełnej zdolności do czynności prawnych; zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności; odpis albo oświadczenie o braku wpisu w Krajowym Rejestrze Zadłużonych; orzeczenie lekarskie i psychologiczne (przy firmie jednoosobowej); opinię o możliwości spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych (art. 12) – wydają ją: Instytut Przemysłu Organicznego w Warszawie (dziś Sieć Badawcza Łukasiewicz – Instytut Przemysłu Organicznego), Wojskowy Instytut Techniczny Uzbrojenia w Zielonce i AGH w Krakowie; zaświadczenia komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, że obiekty i urządzenia spełniają wymagania. Oświadczenia o niekaralności i o Krajowym Rejestrze Zadłużonych muszą zawierać zdanie: „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.” (art. 14 ust. 2b). Wojewoda może zażądać dodatkowych dokumentów (art. 14 ust. 4). Opinię i zaświadczenia trzeba mieć także przy pozwoleniu bez prawa magazynowania. Pozwolenie bez prawa magazynowania Firma, która nie ma magazynu spełniającego wymagania, dołącza do wniosku oświadczenie o nieposiadaniu obiektów do przechowywania. Dostaje wtedy pozwolenie na nabywanie lub używanie materiałów wybuchowych bez prawa ich magazynowania (art. 18 ust. 1a i 1b). W praktyce oznacza to, że wyroby kupuje się pod konkretny pokaz i zużywa na nim. Nie można ich trzymać „na zapas” w siedzibie firmy. Na czas pokazu poza terenem firmy wolno je przechowywać w tymczasowym magazynie (art. 21 ust. 3). Rozporządzenie z 16.08.2010 r. dopuszcza jako tymczasowy magazyn m.in.: pomieszczenie lub wolno stojący budynek, kontener lub barakowóz, skrzynię ładunkową lub przyczepę pojazdu z silnikiem wysokoprężnym – silnik wyłączony, hamulec postojowy zaciągnięty, pojazd uziemiony, zasilanie odłączone. Tymczasowy magazyn trzeba chronić przed kradzieżą i dostępem osób postronnych (ochrona fizyczna albo zabezpieczenia techniczne), oznaczyć tablicą według wzoru i prowadzić według instrukcji przechowywania. Instrukcja określa m.in. ilość i rodzaj wyrobów, czas przechowywania, sprzęt przeciwpożarowy i postępowanie w razie zagrożenia, a podpisuje ją osoba nadzorująca prace. Przy tymczasowym magazynie pracują osoby z zaświadczeniem pirotechnika. Pozwolenie z prawem magazynowania Magazyn musi spełniać wymagania rozporządzenia w sprawie obiektów i pomieszczeń magazynowych do przechowywania materiałów wybuchowych (tekst jednolity: Dz.U. 2025 poz. 1766). Rozporządzenie zna dwa rodzaje magazynów, które mają znaczenie dla firm pirotechnicznych: Magazyn podręczny To wydzielone pomieszczenie w budynku przemysłowym lub laboratoryjnym bez stałej obsady albo osobny obiekt bez stałej obsady. Musi być wydzielone przeciwpożarowo: ściany EI 60, stropy REI 60, drzwi EI 30. Wolno w nim trzymać ograniczone ilości: Kod klasyfikacyjnyDopuszczalna ilość w magazynie podręcznym 1.3G80 kg brutto 1.4G100 kg brutto 1.4S100 kg brutto 1.3C40 kg brutto 1.4C, 1.4Dpo 50 kg brutto Źródło: załącznik nr 3, tabela 2 rozporządzenia. Magazyn bazowy Przy większych ilościach potrzebny jest magazyn bazowy, czyli budynek albo jego wydzielona część. Dla podklasy 1.3 musi to być budynek jednokondygnacyjny. Rozporządzenie określa minimalne odległości magazynu od innych obiektów, dróg i zabudowy, zależne od podklasy i masy netto wyrobów. Obwałowanie pozwala je zmniejszyć o 30%. Magazyn bazowy musi być osobną strefą pożarową (REI 120 albo 20 m wolnego terenu). Wyjątek: przy samych wyrobach 1.4S do 1000 kg netto wystarczy wydzielona część budynku. Karta kwalifikacyjna i inne wymagania Każdy obiekt magazynowy ma kartę kwalifikacyjną, którą sporządza zespół z uprawnieniami budowlanymi, BHP i przeciwpożarowymi. Karta jest załącznikiem do książki obiektu budowlanego (§ 9 i załącznik nr 1). W jednym obiekcie co do zasady nie przechowuje się materiałów z różnych grup zgodności (§ 7). Wyroby przechowuje się w opakowaniach, w oznakowanych stosach, tak aby dało się kontrolować ich stan ilościowy (§ 4 i 6). Termin: 1 stycznia 2027 r. Obiekty magazynowe, które działały w dniu wejścia rozporządzenia w życie (28 września 2021 r.), trzeba dostosować do jego wymagań do 1 stycznia 2027 r. (§ 15 rozporządzenia, tekst jednolity Dz.U. 2025 poz. 1766). Obowiązki po uzyskaniu pozwolenia Firma z pozwoleniem musi m.in. (art. 18 ust. 1): przestrzegać warunków pozwolenia i zasad bezpiecznego prowadzenia prac; zapewnić stały nadzór nad osobami, które mają dostęp do wyrobów; bezpiecznie przechowywać wyroby; prowadzić ewidencję wyrobów nabytych, zużytych, przechowywanych i zbytych, z nazwą producenta i kodem alfanumerycznym, osobno dla każdego rodzaju (rozporządzenie z 27.10.2020 r.); na bieżąco oceniać i dokumentować ryzyko; przechowywać ewidencję i dokumentację przez 10 lat, także po zakończeniu działalności. Wojewoda kontroluje firmy z pozwoleniem (art. 22). Pozwolenie cofa się m.in. za naruszenie jego warunków albo za nieusunięcie w terminie uchybień stwierdzonych podczas kontroli (art. 17 ust. 2). Za utrudnianie kontroli grozi grzywna (art. 65). Pokaz w praktyce Dokumentacja techniczno-organizacyjna (§ 3 rozporządzenia z 18.02.2011 r.): wykonawca, termin, środki bezpieczeństwa, osoba nadzorująca, wykaz osób z dostępem do wyrobów, postępowanie w razie zagrożenia. Załączniki: instrukcja BHP, szkic tymczasowego magazynu, kopie zaświadczeń pirotechników, kopia pozwolenia lub koncesji. Przy pokazie będącym imprezą masową dokumentacja jest szersza (§ 5): masa netto wyrobów z podziałem na podklasy, system odpalania, osoby odpowiedzialne za kontrolę terenu i niewypały, zabezpieczenie terenu, protokół pokazu i kontroli terenu po nim. Prace wykonują osoby z zaświadczeniem pirotechnika, a bezpośredni nadzór ma osoba z zaświadczeniem na samodzielne stanowisko, w tym stanowisko nadzoru (§ 6). Przy dojściach i dojazdach na teren pokazu umieszcza się tablice ostrzegawcze na wysokości co najmniej 2 m (§ 7). Przy pracach poza terenem firmy przedsiębiorca zawiadamia komendanta powiatowego (miejskiego) Policji właściwego dla miejsca pokazu: zakres, termin, teren i sposób jego zabezpieczenia (art. 21). Ustawa nie podaje, z jakim wyprzedzeniem – termin warto uzgodnić z komendą indywidualnie. Minimalne odległości od publiczności (pokazy masowe) WyróbMinimalna odległość Bomby kuliste bez efektu hukowo-błyskowego jako podstawowego1 × kaliber w mm, nie mniej niż 50 m Bomby cylindryczne oraz kuliste z efektem hukowo-błyskowym jako podstawowym1,2 × kaliber w mm, nie mniej niż 60 m Miny, bukiety pirotechniczne0,8 × kaliber w mm, nie mniej niż 40 m Rakiety i wyroby latające z własnym napędem200 m w kierunku lotu, 125 m w pozostałych Baterie i rzymskie ognie do 60 mm50 m (kaliber do 30 mm), 70 m (31–60 mm) Wyroby niewzlatujące (fontanny, wulkany, wodospady, ognie bengalskie, słońca)30 m Źródło: załącznik nr 1 do rozporządzenia z 18.02.2011 r. Wartości zakładają strzelanie pionowe (odchylenie do 10°), brak wiatru i ten sam poziom terenu. Ostateczną bezpieczną odległość ustala za każdym razem kierujący pokazem (§ 5 ust. 3). Najczęstsze pytania Czy do pokazów potrzebny jest własny magazyn? Nie. Można dostać pozwolenie bez prawa magazynowania i przechowywać wyroby tylko w tymczasowym magazynie na czas pokazu. Ile kosztuje pozwolenie? Opłata skarbowa wynosi 82 zł. Do tego dochodzi koszt opinii o warunkach technicznych (według cennika instytutu), zaświadczeń i badań. Czy pozwolenie trzeba odnawiać? Nie, jest bezterminowe. Właściciel firmy jednoosobowej co 5 lat przedstawia jednak nowe orzeczenie lekarskie i psychologiczne (art. 13), a pirotechnicy co 3 lata odnawiają niekaralność i opinię Policji (art. 19a). Czy osoba prywatna może dostać pozwolenie? Nie. Ustawa dotyczy przedsiębiorców i jednostek naukowych (art. 2 ust. 1). Ważne: artykuł ma charakter informacyjny i nie jest poradą prawną. Przepisy się zmieniają. Przed złożeniem wniosku sprawdź wymagania w swoim urzędzie wojewódzkim. Podstawa prawna (stan na 8.11.2026): Ustawa z 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, tekst jednolity Dz.U. 2022 poz. 2378: art. 2, 8, 9–19a, 21, 22, 62c, 63c, 64, 65. Rozporządzenie z 21 października 2019 r. w sprawie wzoru wniosku o wydanie pozwolenia (Dz.U. 2019 poz. 2163). Rozporządzenie z 25 listopada 2002 r. w sprawie instytucji wydających opinie (Dz.U. 2002 nr 203 poz. 1716). Rozporządzenie z 18 lutego 2011 r. w sprawie sposobu prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych (Dz.U. 2011 nr 42 poz. 216). Rozporządzenie z 16 sierpnia 2010 r. w sprawie przechowywania w tymczasowym magazynie (Dz.U. 2010 nr 163 poz. 1102). Rozporządzenie z 5 sierpnia 2021 r. w sprawie obiektów i pomieszczeń magazynowych, tekst jednolity Dz.U. 2025 poz. 1766. Rozporządzenie z 27 października 2020 r. w sprawie ewidencji (Dz.U. 2020 poz. 1969). Artykuł przygotowany na ForumFajerwerki.pl. Masz uwagi albo coś się zmieniło? Napisz w komentarzu lub na forum.

Uprawnienia pirotechnika to zaświadczenie komisji kwalifikacyjnej, które pozwala pracować z materiałami wybuchowymi, w tym z profesjonalnymi fajerwerkami, w firmie mającej na to pozwolenie. Wyjaśniamy, kto musi je mieć, jakie są dwa rodzaje zaświadczeń, ile kosztuje szkolenie i egzamin oraz jak długo dokument jest ważny. Czym są uprawnienia pirotechnika? Ustawa o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego nazywa je zaświadczeniem potwierdzającym przygotowanie zawodowe. Dostaje je osoba, która odbyła szkolenie i zdała egzamin przed komisją kwalifikacyjną (art. 20 ust. 1). Członków komisji powołuje minister właściwy do spraw gospodarki. Zaświadczenie jest uprawnieniem osoby, a nie firmy. Pozwala pracować z materiałami wybuchowymi, w tym z wyrobami klas F4, T2 i P2, ale tylko u przedsiębiorcy, który ma: pozwolenie wojewody na nabywanie, przechowywanie i używanie materiałów wybuchowych (art. 9 ust. 1, art. 10), albo koncesję MSWiA na wytwarzanie materiałów wybuchowych lub obrót nimi (art. 9 ust. 3). To firma kupuje, przechowuje i używa wyrobów F4, a pirotechnik pracuje z nimi w jej imieniu. Samo zaświadczenie nie uprawnia do zakupu wyrobów F4, T2 i P2. Bez pozwolenia można kupować tylko wyroby klas F1–F3, T1 i P1 (art. 9 ust. 2). Ustawa dotyczy przedsiębiorców i jednostek naukowych (art. 2 ust. 1), więc osoba prywatna takiego pozwolenia nie dostanie. Zaświadczenie potwierdza też wiedzę specjalistyczną (art. 62c ust. 2). Producenci, importerzy i dystrybutorzy mogą wydawać wyroby F4, T2 i P2 wyłącznie osobom, które ją mają (art. 62ca ust. 2). To dodatkowy warunek, a nie zgoda na zakup. Dlatego towar od hurtowni odbiera pirotechnik z zaświadczeniem, ale kupuje firma z pozwoleniem. Pirotechnik i pirotechnik na stanowisku nadzoru – dwa rodzaje zaświadczeń Rozporządzenie w sprawie szkolenia i egzaminowania przewiduje osobne szkolenie (§ 4 ust. 5) i osobne wzory zaświadczeń (załącznik nr 4) dla: RodzajCo potwierdza zaświadczenie Samodzielne stanowiska, w tym stanowiska nadzoru (wzór nr 1)przygotowanie do prac z materiałami wybuchowymi na samodzielnym stanowisku, w tym do kierowania pracami i nadzoru nad nimi, w podanym zakresie (np. pokazy pirotechniczne) Pozostałe stanowiska (wzór nr 2)przygotowanie do prac na konkretnym stanowisku wpisanym w zaświadczenie, w podanym zakresie W branży mówi się potocznie o „pirotechniku” i „pirotechniku z nadzorem”. Chodzi właśnie o te dwa rodzaje zaświadczeń. Kto ma kierować pokazem i odpowiadać za ekipę, potrzebuje zaświadczenia na samodzielne stanowisko, w tym stanowisko nadzoru. Jak wygląda zaświadczenie? Zaświadczenie Komisji Kwalifikacyjnej przy WITU dla pirotechnika pokazów zawiera m.in.: numer, imię i nazwisko oraz PESEL, daty szkolenia i egzaminu, zakres, np. „na samodzielnych stanowiskach, w tym stanowiskach nadzoru, w zakresie: prowadzenia prac przy użyciu materiałów wybuchowych poza górnictwem – wyłącznie pokazy pirotechniczne”, datę ważności, liczoną 5 lat od pierwszego dnia szkolenia. Szkolenie trwa dwa dni, a egzamin odbywa się drugiego dnia. Opłata jest taka sama dla obu rodzajów zaświadczeń. Wymagania – kto może zostać pirotechnikiem? Przedsiębiorca (albo kierownik jednostki naukowej) może dopuścić do materiałów wybuchowych tylko osobę, która (art. 19): ukończyła 21 lat; zdała egzamin przed komisją kwalifikacyjną; nie wykazuje zaburzeń psychicznych w rozumieniu ustawy o ochronie zdrowia psychicznego; nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne przeciwko bezpieczeństwu państwa, porządkowi publicznemu, życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu; ma nienaganną opinię komendanta powiatowego (miejskiego) Policji właściwego dla miejsca zamieszkania. Przed rozpoczęciem pracy, a potem co trzy lata, trzeba dostarczyć pracodawcy zaświadczenie albo oświadczenie o niekaralności oraz aktualną opinię Policji (art. 19a). Badania lekarskie i psychologiczne Brak zaburzeń psychicznych potwierdza się badaniami. Osoba z dostępem do materiałów wybuchowych przedstawia pracodawcy orzeczenie lekarskie i psychologiczne, a potem odnawia je raz na 5 lat (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy). Szczegóły określa rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie badań psychiatrycznych i psychologicznych: najpierw lekarz medycyny pracy wydaje orzeczenie o braku przeciwwskazań do pracy z materiałami wybuchowymi; potem badanie u upoważnionego lekarza psychiatry i u upoważnionego psychologa (badanie psychologiczne obejmuje m.in. opis cech osobowości); za badanie płaci osoba badana, a za badania pracowników w trakcie zatrudnienia płaci pracodawca (art. 13 ust. 3). Praktyka przy pokazach na imprezach masowych Jeśli masz pracować przy publicznych pokazach pirotechnicznych o charakterze imprez masowych, przed szkoleniem i egzaminem musisz potwierdzić praktykę zawodową przy takich pokazach (art. 20 ust. 1a). Dokumentem potwierdzającym jest oświadczenie pracodawcy o odbyciu praktyki (§ 3 rozporządzenia). Przepisy nie określają, jak długa ma być praktyka. Decyduje oświadczenie pracodawcy. Szkolenie – czego się uczysz? Pokazy pirotechniczne należą do grupy tematycznej „prowadzenie prac przy użyciu materiałów wybuchowych poza górnictwem” (program w załączniku nr 2 do rozporządzenia). Szkolenie obejmuje m.in.: ogólną wiedzę o materiałach wybuchowych: właściwości, sposoby inicjowania, dobór sprzętu strzałowego, klasyfikację transportową; przepisy o nabywaniu, przechowywaniu, używaniu, przemieszczaniu i transporcie materiałów wybuchowych; BHP, ze specyfiką wybranej dziedziny, w tym prowadzenia pokazów pirotechnicznych; zagrożenia dla ludzi, mienia i środowiska oraz sposoby ich ograniczania. Egzamin Egzamin jest ustny: odpowiadasz na zestaw pytań z programu szkolenia (§ 6 ust. 2). Wynik jest „pozytywny” albo „negatywny”. Po wyniku negatywnym egzamin można powtórzyć nie wcześniej niż po 3 miesiącach (§ 6 ust. 6). Po zdaniu dostajesz zaświadczenie według wzoru nr 1 albo nr 2. Gdzie zrobić szkolenie? Rozporządzenie wymienia podmioty upoważnione do szkolenia (§ 7). W zakresie prac poza górnictwem, czyli m.in. pokazów, są to: Wojskowy Instytut Techniczny Uzbrojenia w Zielonce (WITU), Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie (AGH), Instytut Przemysłu Organicznego w Warszawie, Instytut Mechaniki Precyzyjnej w Warszawie, Wojskowa Akademia Techniczna w Warszawie, Ośrodek Szkolenia Państwowej Inspekcji Pracy we Wrocławiu, „Poltegor – Instytut” we Wrocławiu. WITU w Zielonce prowadzi szkolenia w zakresie m.in. pokazów pirotechnicznych, w tym scenicznych, filmowych i rekonstrukcyjnych. Najbliższy termin: 1–2 grudnia 2026 r. (stan na 7.11.2026, aktualne terminy na witu.mil.pl). Lista pochodzi z rozporządzenia z 2005 r. z późniejszymi zmianami. Część instytutów zmieniła od tego czasu nazwy. Aktualne terminy i warunki podają same ośrodki. Ile to kosztuje? Opłata wynosi 70% przeciętnego wynagrodzenia z kwartału poprzedzającego szkolenie: 50% za szkolenie i 20% za egzamin (§ 2 rozporządzenia). Na grudzień 2026 r. WITU podaje 6463,19 zł, w tym szkolenie 4616,57 zł i egzamin 1846,62 zł. Na szkolenie kieruje pracodawca, czyli firma, która ma pozwolenie na materiały wybuchowe, i to on wnosi opłatę (art. 20 ust. 4). Osoba prywatna nie zapisze się sama. Najpierw trzeba znaleźć firmę pirotechniczną, która zatrudni i skieruje na szkolenie. Jak długo ważne jest zaświadczenie? Zaświadczenie jest ważne 5 lat. Potem trzeba ponownie odbyć szkolenie i zdać egzamin (art. 20 ust. 6a). Data ważności jest wpisana w zaświadczenie. Co poza uprawnieniami jest potrzebne do pokazu? Pozwolenie albo koncesja firmy. Firma, która kupuje, przechowuje i używa materiałów wybuchowych (np. robi pokazy), potrzebuje pozwolenia wojewody albo koncesji MSWiA. Opisujemy to w artykule Pozwolenie wojewody na materiały wybuchowe dla firmy pirotechnicznej – z magazynowaniem i bez. Przy pracach poza terenem przedsiębiorstwa, np. pokaz w plenerze, przedsiębiorca zawiadamia komendanta powiatowego (miejskiego) Policji: zakres, termin, teren i sposób jego zabezpieczenia (art. 21). Pokazy na imprezach masowych podlegają też przepisom o bezpieczeństwie imprez masowych. Najczęstsze pytania Czy muszę mieć uprawnienia, żeby odpalać fajerwerki na Sylwestra? Nie, jeśli to wyroby klas F1–F3 kupione legalnie w sklepie. Wyroby F4, T2 i P2 to sprzęt profesjonalny: kupuje je firma z pozwoleniem albo koncesją, a odpala pirotechnik z zaświadczeniem. Czy z uprawnieniami mogę kupić F4 na własny użytek? Nie. Zaświadczenie pozwala pracować z wyrobami F4 w firmie, która ma pozwolenie wojewody albo koncesję MSWiA. Nie pozwala kupować ich prywatnie (art. 9 ust. 1 i 2). Uprawnień nie zrobisz też na własną rękę, bo na szkolenie i egzamin kieruje pracodawca, który za nie płaci (art. 20 ust. 4). Od ilu lat można zostać pirotechnikiem? Od 21 lat (art. 19 pkt 1). Czy egzamin jest pisemny? Nie, ustny (§ 6 ust. 2 rozporządzenia). Ważne: artykuł ma charakter informacyjny i nie jest poradą prawną. Przepisy się zmieniają. Przed szkoleniem sprawdź aktualne wymagania w ośrodku szkoleniowym i u pracodawcy. Podstawa prawna (stan na 7.11.2026): Ustawa z 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, tekst jednolity Dz.U. 2022 poz. 2378: art. 2, 9, 10, 13, 19, 19a, 20, 21, 62c, 62ca. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 8 września 2003 r. w sprawie badań psychiatrycznych i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na nabywanie oraz przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz.U. 2003 nr 158 poz. 1536), zmienione Dz.U. 2017 poz. 1791. Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z 4 lipca 2005 r. w sprawie szkolenia i egzaminowania osób mających dostęp do materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz.U. 2005 nr 135 poz. 1140), zmienione: Dz.U. 2009 nr 26 poz. 160, Dz.U. 2009 nr 72 poz. 623, Dz.U. 2012 poz. 913. WITU – szkolenia do pozwolenia wojewody (terminy, opłaty, kontakt). Artykuł przygotowany na ForumFajerwerki.pl. Masz uwagi albo coś się zmieniło? Napisz w komentarzu lub na forum.